Om de lezing online bij te wonen, klik op de knop hieronder.
Registreren
Let op: de voertaal van deze lezing is Engels.
Ismael Vaccaro geeft de lezing vanuit Campus Woudestein in Rotterdam. Wil je de lezing fysiek bijwonen en daarna napraten tijdens de borrel bij het Paviljoen? Neem dan contact op via collective-action@rsm.nl. Er is beperkt plek op locatie.
Over Prof. Ismael Vaccaro
Dr. Ismael Vaccaro behaalde een bachelor in de antropologie (Universiteit van Barcelona), een bachelor in de politieke wetenschappen (Autonome Universiteit van Barcelona), een master in de sociale antropologie en etnologie (École des Hautes Études en Sciences Sociales, Parijs), en zowel een master als een doctoraat (PhD) in de milieuantropologie (Universiteit van Washington, Seattle).
Zijn onderzoeksinteresses omvatten onder meer milieuantropologie, politieke ecologie, eigendomstheorie, landschapsanalyse, de spanningen tussen rurale en stedelijke gebieden, ontwikkeling en globalisering, politieke en economische antropologie, natuurbehoudsbeleid, klimaatverandering, postindustriële ruimten, de antropologie van mijnbouw en stedelijk-rurale interacties.
Hij heeft onderzoek gedaan in Europa, Mexico, de Salomonseilanden en in de merengebieden van Oeganda. Tot voor kort was hij hoogleraar aan de McGill University. Momenteel is hij senior onderzoeker aan de Institució Milà i Fontanals van de Spaanse Nationale Onderzoeksraad (CSIC) in Barcelona.
Abstract
The Pyrenean landscape is covered by a complex and patchy property mosaic where collective forms of property are still abundant. Many of these patches of land are often referred to as commons by locals, academics, and politicians alike. In truth, however, although most of these mountains were held in common until as late as the mid nineteenth century, several waves of aggressive territorializing policies implemented by the Spanish State, changed the legal status of the vast majority of these lands. Nowadays most of the old commons belong to the state via the municipalities or the regional governments, or are private land belonging to societies of owners. All along this process of ownership modification, in theory, the local communities kept some of their usufruct rights on these lands. Interestingly, where these usufruct rights have been upheld, the socioeconomic organization used by the villages has closely followed the old commons’ structure and rules. The contracts that created the societies of owners, also set up use rules that resonate with the previous communal model. In addition, in the last twenty years, some municipalities have issued regulations recuperating or mimicking some of the manners of the old commons. The goal of this article is to track down the history of the complex legal activity that has transformed the legal standing of the old commons, as well as the survival of some of its characteristics under these new legal skins.